يادداشتى بر ترجمه يكى از مباحثى كه از ديرباز و به‌ويژه امروزه در ميان جامعهء علمى و نيز مردم مطرح است اين است كه آيا مىتوان به استناد احاديثى كه از معصومان عليهم السّلام رسيده طبابت كرد و دارو و درمانى كه در حديث آمده را تجويز كرد يا از آنچه در حديث نهى شده ، خوددارى ورزيد ، هرچند دانش و تجربهء بشرى در اين‌باره به نتايجى جز آنچه در حديث آمده ، رسيده باشد . پاسخ به اين پرسش در جامعهء امروز اهميت بيشترى دارد ؛ زيرا از سويى در محافل علمى ، بازار گفت و شنود بر سر قلمرو دين گرم است : كسانى اين قلمرو را محدود مىكنند و در برابر ، برخى آن را بسيار بيشتر از آنچه هست و مىبايد ، گسترش مىدهند و از دين ، درست همان انتظارهايى را دارند كه از دانش تجربى و تجربهء بشرى ؛ و از سويى ديگر در ميان مردم ، توسل به حديث براى درمان ، آن اندازه بىحد و حساب رواج يافته كه بازار پرغوغايى براى درمان‌هاى معنوى و توسل به ذكر و تعويذ و داروهاى گاه نسنجيده و ناشناختهء گياهى و غير گياهى فراهم آورده و در اين ميان ، باور مردم را دست‌مايهء تجارت كرده است . در چنين شرايطى پرداختن به اين بحث كه تا چه اندازه مىتوان دراين‌باره به حديث استناد كرد ضرورتى گريزناپذير به نظر مىرسد . اين چيزى است كه مؤلف مقالهء « مدى الاحتجاج بالاحاديث النبوية فى الشؤون الطبية و العلاجية » به‌خوبى بدان پرداخته و تا اندازه‌اى از اين معضل گره گشوده است . هرچند محور مباحث دكتر محمد سليمان اشقر در اين مقاله ، احاديث طبّى نبوى